ฉันชอบสีเขียวเป็นที่สุด

ตั้งแต่วันนั้น

มันจำไม่ได้แล้วจริงๆว่านานเท่าไร (คุ้นๆไหมครับเหมือนเนื้อเพลงอะไรสักอย่าง)

เธอนั่งอยู่กลางหอประชุม นักเรียนมากมายเต็มหอประชุม นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นปูนขัด มันงานอะไรผมก็จำไม่ได้ซะแล้ว ผมไม่ได้อยู่ในหอประชุม ผมนั่งกับเพื่อนๆอยู่ข้างๆหอประชุมที่โต๊ะม้านั่งยาวที่เอาไว้นั่งกินข้าวกันประจำ ผมคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน พลางสอดส่ายสายตามองสาวที่เดินผ่านไปผ่านมา

แล้วสายตาผมก็หยุดที่ "เธอ"

...

เหมือนเสียงทุกเสียงรอบข้างเงียบลง

ผมนิ่งอยู่อย่างนั้นนาน.........................นาน

แววตาอ่อนโยนของเธอ รอยยิ้มของเธอ เหมือนกับเครื่องวัดความดันที่เอาไว้รัดแขน แต่ตอนนี้มันกลับมารัดหัวใจของผมเข้าให้แล้ว ใจผมเต้นแรงอย่างหนักหน่วงแต่ระส่ำไม่เป็นจังหวะคงที่ เธอยังหยอกล้อกับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน ไม่ทันรู้ตัวว่าผมแทรกสายตาผ่านผู้คนเป็นร้อยๆจ้องมองอย่างจดจ่อไม่วางสายตาไปที่เธอ

นาทีแล้วนาทีเล่า ผมยังจ้องอยู่อย่างนั้น

เหมือนเธอจะรู้ตัว ทุกครั้งที่เธอหันมามองเพื่อน สายตาเธอแวะมาที่ผมเพียงชั่วเสี้ยววินาทีแต่ผมก็รู้สึกมันได้

เหมือนพยาบาลเริ่มบีบกำที่เครื่องวัดความดันที่รัดกุมหัวใจผมอยู่ตอนนี้ ค่อยๆบีบทีละน้อย หัวใจผมเต้นแรงขึ้น ฝืนแรงดันที่บีบรัดเข้ามา

รอยยิ้มของเธอเริ่มจางเจื่อนลง เธอคงรู้แล้วว่ามีสายตาของผมจ้องมองไม่ละวาง คงเป็นเพราะความสงสัยทำให้

...

สายตาของเราพบกัน

...

...

...

น่าแปลก ผมอยู่ที่โรงเรียนี้สองสามปีแล้ว แต่ไม่เคยพบเธอมาก่อน เหมือนเธอไม่เคยมีตัวตนก่อนหน้านี้ แม้แต่สักครั้งถ้าผมได้พบเธอ วันนั้น มันก็คือวันนี้ แต่จะวันไหนก็ตาม มันเป็นวันที่สำคัญ วันที่ผมพบเธอครั้งแรกและผมไม่เคยลืม

นานแล้วจริงๆ

จนถึงวันนี้

.