เจ้าไม่เคยให้เขา เจ้าอยากได้
เจ้าไม่กล้ารับไว้ เพราะเกิ้อเขิน
เพราะไม่เคยเผื่อแผ่ แค่มองเมิน
เพราะเจ้าเดินดุ่มดุ่ม ไม่อุ้มใคร
เพราะเจ้ามีมากนัก ที่กักเก็บ
สุขแล้วเสพอิ่มพี แต่ปีไหน
หากว่าเจ้าพอเพียง แค่เพียงใจ
จะมีใครเขาแล ไม่แชเชือน
เพราะเจ้านิ่งดูดาย ไม่อายเขา
หากจะทำหนักเบา ก็แค่เหมือน
สุจริตเท็จจริง ก็บิดเบือน
หาว่าเพื่อนสบาย ขายกันกิน
เจ้าไม่เคยให้เขา เจ้าอยากได้
ไม่เคยอายดินฟ้า ชีวาสิ้น
จะมีใครจดจำ จารึกดิน
เจ้าเกิดมานอนกิน เอาแต่ใจ
edit @ 2007/09/14 08:50:18
edit @ 2007/09/14 14:48:02