คนโซ วรรณกรรม

posted on 15 Feb 2017 03:29 by patrweera in poem

สี่ห้าปี นะจ๊ะ นะเธอจ๋า 

โปรดกลับมาหาฉันจะได้ไหม 

ให้ภาษาพูดเธออีกปะไร 

พูดเรื่อยไปแบบนี้ ดีจุงเบย 

 

ก่อนเคยรักเคยสนิท คิดสงสัย 

เหตุไฉน เป็นอื่นไป ทำนิ่งเฉย 

หรือเธอมีแพลทหอร์มใหม่ จึงเฉยเมย 

โอ้ อกเอย ฉันเปล่าเดียว เปลี่ยวเอกา 

 

บล็อกตายแล้ว บอกใคร ใยจะสน 

ก็เหมือนคน เป็นแฟนเก่า เราเหมือนหมา 

แต่ถ้าเธอ นึกอยาก หวนกลับมา

ถ่านไฟกอง นี้รอท่า คราลุกโชน

 

ให้เราได้ สมสู่ คืนสุขสันต์ 

ดั่งคืนวัน ที่เอากัน อย่างโลดโผน 

ฉันเอ็กซ์ทีน ผัวเก่า เฝ้าตะโกน 

อย่ามัวโหน แต่เฟซ เลยพธู 

 

ถึงบอกไป ฉันเข้าใจ ก็เท่านั้น 

ก็ฉันมัน คร่ำคร่า น่าอดสู 

ไม่มีไลค์ ไม่มีแชร์ ไม่มีดู 

ไม่มีหมี มีหู ที่คนโชว์ 

 

เออ ลืมฉัน ไปเถอะ จ่ะที่รัก

ซากปรัก กองนี้ นี่มันโส-

โครกเหลือหลาย เน่าตาย ซากกองโต 

เป็นสุสาน คนโซ วรรณกรรม ทุ้ย 

edit @ 15 Feb 2017 03:31:12 by ภัทร วีระ

Comment

Comment:

Tweet