เรื่องแต่งรายปี

posted on 21 Feb 2014 02:53 by patrweera in essay
  1. (เรื่องแต่ง) 

    ครูกล่าวหน้าชั้นเรียนว่า "ชีวิตของเรา ไม่อะไรนอกเหนือไปจากการทำซ้ำ"
    ดูตัวอย่าง 
    "ดช.สะเม ถ้าเธอหิวจะพูดว่ายังไง "
    "ผมพูดว่า ผมหิวข้าวครับ"
    "ดญ.เลือนจัย ล่ะ" 
    "หนูพูดว่า หนูหิวข้าวค่ะ" 
    ครูกล่าวว่า "นี่ยังไงล่ะ ครูถึงได้โนเบล ครูรู้ข้อนี้"
     
  2. (เรื่องแต่ง) 

    เด็กๆ กระโจนออกไปกลางสายฝน พูดว่า "ฝนตกแล้ว ฝนตกแล้ว" 
    บรรดาแม่ของพวกเขาที่เกาะกลุ่มก ันใต้ชายคาร้านเรืองทองบอกว่า "ไม่ นั่นมันฝนตกอีกแล้ว ฝนตกอีกแล้ว ต่างหาก" 
    เด็กๆ ไม่ได้ยินสิ่งที่แม่ๆ พูดหรอก เสียงฝนกระหน่ำกลบเสียงหมด
    เด็กๆ ดีดๆ เต้นแกว่งขาร้องเพลง "ฉันรักเมืองไทย" กลางสายฝนนิสัยร่ำไรของเมืองนี้
    กบที่ฟุตบาทพูดว่า "วันนี้อากาศดีจังเลย" ว่าแล้วกบกระโดด ด๋อง ๆ
     
  3. (เรื่องแต่ง)

    "นี่มันรูปเหี้ยอะไร" อะเลมพูดกลางนิทรรศการภาพจิตกรร มนามธรรม 
    "นามธรรม คุณดูแล้วคิดอย่างไร รู้สึกอย่างไร" ผมย้อน
    "ไม่ ไม่ได้รู้สึกอะไร" เขาบอก
    "จริงหรอ งั้นเอานี่ไป" ผมยื่นแก้วกาแฟให้เขา
    "อ่า นี่สิ ความรู้สึกที่แท้" เขาพึมพำ
    "ช่ายนี่แหละ นามธรรม" ผมเสริม เขาพลิกเห็นตราบนแก้ว 
    "อ่า ผมว่าแล้ว ต้องเป็น เดสกี้" เขาร้อง
    "อะไร คือเดสกี้" ผมถาม
    "นามธรรม นามธรรม" เขาพึมพำ


     
  4. (เรื่องแต่ง)

    "เอาอันนี้ไปด้วย" เธอยื่นไอติมให้ผม
    "ไม่ได้หรอกผมต้องรีบไป"
    "ไม่เป็นไร เอาเก็บไว้กิน"
    "คุณ นี่มันไอติม เดี๋ยวมันก็ละลายหมดแล้ว ผมต้องกินตอนนี้ แต่ว่าตอนนี้ผมต้องรีบไป คุณกินเถอะ"
    "ไม่เป็นไร ละลายก็ช่างมัน เอาไปเถอะ"
    ผมยืนกินไอติมจนหมด ผมไม่ทันรถไฟ เธอหันมายิ้มก่อนเดินหายไปในฝูงคน


     
  5. (ตกผลึก)

    ชีวิตคนเราควรจะมีคนที่เราสามารถเบ่งตดให้ฟังอย่างตั้งใจได้ อะไรจะทำให้รู้สึกอบอุ่นไปกว่าเราได้เบ่งตดให้ใครฟังนั้นหายากเหลือเกิน ชีวิตที่ต้องตดแต่ในรโหฐานนั้นมันช่างโดดเดี่ยวและอ้างว้าง


     
  6. (เรื่องแต่ง)

    ผมนั่งดูทีวีกับเธอที่โซฟามาสักสิบนาที อยากขึ้นไปอ่านหนังสือบนห้อง ผมเลยบอกเธอว่า
    "ผมไปข้างบนก่อนนะ"
    เธอไม่ละสายตาจากทีวี กล่าวออกมาว่า
    "โชคดี ลาก่อน"

    ผมเดินขึ้นบันได


     
  7. (เรื่องแต่ง)

    ฝนตกลงมา กลิ่นดินขจรมาเข้าจมูก พวกไก่พากันเงียบงัน ส่วนครอบครัวมดก็ซ่อนตัวเงียบใต้แผ่นไม้กระดาน

    ความฝันของผมเตลิดหนีหายไปหลายวันก่อน เขาตัดพ้อผมยกใหญ่ "ถ้านายไม่ใส่ใจฉัน ฉันก็จะไปตามทาง" แน่นอนถ้าผมไม่ใส่ใจเขา ก็เป็นธรรมดาที่เขาจะน้อยใจหนีไปได้

    ผมคิดถึงฝนตก ฝนเป็นพรมแดนที่ดีระหว่างเรากับข้างนอก เมื่อฝนตกทำให้ผมรู้สึกว่าโลกไม่มีอะไร เป็นเพียงแค่ความเลือนลางเหมือนปุยเมฆรายรอบเท่านั้น

    อากาศเย็นแบบไอฝน ผมชอบจัง ไม่ใช่แค่มวลอากาศ แต่อากาศเย็นหลังฝนตกมีมนต์ที่ทำให้รู้สึกว่า โลกนี้มีเพียงความเวิ้งว้างว่างเปล่าสุดไกลในความมืดมน

















.

edit @ 26 Mar 2014 09:29:49 by ภัทร วีระ

edit @ 26 Mar 2014 09:34:05 by ภัทร วีระ

Comment

Comment:

Tweet