ฉันชอบสีเขียวเป็นที่สุด

     การกระทำไปโดยไม่รู้เป็นสิ่งไม่ผิด เช่นกันกับการทำอะไรไปโดยหลง ๆ ลืม ๆ ก็ไม่ผิดเช่นกัน เพราะความหมายก็คือการทำอะไรโดยจำไม่ได้ว่ากูเคยเป็นยังไงหรืออะไร ๆ มาก่อนนั้นมันเป็นยังไง ก็จะผิดได้ไง เมื่อไม่ได้คิดถึงมันแล้ว

     พอมีคนมาถามเขาว่า เอ้า ! จำได้ไหมว่าว่าอะไรเอาไว้ พอเขาตอบว่า "จำไม่ได้แล้วค่ะ" ก็จบเรื่องกัน จะไปเอาเรื่องเอาราวอะไรกับคนที่จำตัวเองไม่ได้ คนที่ไปว่าเขานั่นแหละ ทั้งบ้าและโง่บัดซบระยำหมา เด็ก ๆ ก็เช่นกัน เป็นคนที่ความจำดีเลิศแต่เด็กจะไม่จำเรื่องไร้สาระ และควรสำนึกไว้ในกะลาหัวของผู้อายุมากทั้งหลายด้วยว่า การทวงถามสัญญาซ้ำซากกับเด็ก ๆ นั้นเป็นเรื่องที่น่าสมเพช

     เหมือนกันกับเปรม เธอเดินเข้ามาในบ้านของเราโดยไม่ถอดรองเท้า ผมเลยถาม

     "ทำไมไม่ถอดรองเท้า"

     การถอดรองเท้าในบ้านเมืองเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับบุถุชนอยู่แล้ว อีเรื่องแค่นี้ยังต้องได้เตือนได้บอกอีกหรอ

     "ทำไม ถอดทำไม"

     ผมฏ้พอจะเข้าใจแล้วว่าเธอลืมเรื่องเหี้ย ๆ พวกนี้ไปละ ผมเลยนึกขึ้นได้ว่าควรจะเตือนความจำกันสักหน่อยบ้าง เผื่ออะไร ๆ มันจะดีขึ้น

     "เปรมครับ ... เปรม ผมชื่ออะไร"

     "เอ่อ... "

     ....

     "มีน้ำเย็น ๆ กินบ้างไหมเนี่ย"

     "อย่านอกเรื่อง ผมถามว่าผมชื่ออะไร"

     "พล่วงไง นายพล่วง"

     "พ่องมึงตายสิพล่วง ยัดแม่ง ! คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นใคร"

     "ทำอย่างกับมึงว่ากูเป็นใครหละ สัด"

     "รู้สิ เพ็ญ ผมรอคุณมาตลอด 6 ปี"

     "เพ็ญแม่งดิ กูชื่อดาว"

     "เอ้าหรอ เราไม่รู้จักกันหนะสิ มึงเข้ามาได้ไงเนี่ย"

     "ก็มึงแหละ อยู่ดี ๆ ก็ดึงแขนกูมา"

     "เอ้าหรอ แฮะ ๆ งั้นไปเถอะ ขอโทษที่รบกวน"

     "ไม่เป็นไร"

     "เอ้อ... ซื้ออะไรมากินบ้างนะ !"

     "ไม่หรอก ซื้อทำห่าอะไรล่ะ"

edit @ 20 Jun 2009 09:31:33 by ภัทร วีระ