ฉันชอบสีเขียวเป็นที่สุด

ฉันตื่นมาตอนบ่ายแก่ วันนี้ฝนไม่ตกเหมือนเมื่อวาน
ตะวันคล้อยสาดแสงทะแยงเป็นสีเหลืองทอง
เงาของสรรพสิ่งทอดเป็นทาง
เงาทอดยาวออกไปจนพระอาทิตย์จะลับไปในที่สุด
เธอกำลังบินกลับบ้านใช่ไหม
หมู่มวลนกกาที่เที่ยวออกหากินทั้งวัน บัดนี้หวนคืนสู่รัง ทำให้ฉันคิดถึงเธอ
หากเวลาไม่เดินมาจนถึงตอนนี้
เราคงจะขาดใจตายเพราะคิดถึงกันมาก
แม้กระนั้นก็เถอะ
เวลาไม่เคยหยุดให้เราได้เสพสุขารมย์ แห่งความอบอุ่นในอ้อมอกบ้านเกิดได้ชั่วกาลนาน
ดังเช่นที่ว่า
"งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา"
"มีพบย่อมมีพราก"

จงฝากรอยเท้าของเธอไว้ตามรอยทางที่เธอจากไป
แม้ไกลเท่าไร เธอจงเดินกลับมาตามรอยนั่น

ตู้ไปรษณีย์สีฟ้าหน้าบ้านของฉัน บ่นว่าเงียบเหงาจดหมายรัก
มีแต่บิลทวงหนี้ขี้หงุดหงิดมารังควาน

หากฉันไม่หายใจนั่นแหละ ฉันจะเป็นนิรันด์ ที่บ้านของเรา
แต่เวลาเลื่อนไหลไปไม่มีหยุดแน่ เพียงแต่จะช้าหรือเร็ว
สัมพัทธ์กับความคิดถึงเธอ ผู้เป็นดั่งบ้านของฉัน
 

หากฉันกลับบ้านแล้ว ฉันก็พร้อมที่จะหยุดเวลา เพื่อฉันจะเป็นนิรันดร์
แต่ยัง ที่รัก
...

จนกว่าเวลาจะพาเรากลับมาพบกันอีก

แด่ เพลง Time slip ของ L~Arc~en~Ciel

edit @ 30 May 2008 16:45:47 by ภัทร วีระ

edit @ 31 May 2008 13:05:06 by ภัทร วีระ