ทางออก

posted on 08 Apr 2008 12:04 by patrweera in shortstory

     เขาค่อย ๆ สอดเส้นด้ายสีครีมเข้าไปที่รูเข็มรี ๆ เพ่งจ่องเข้าไปที่รูอย่างจดจ่อไม่ไหวติง แต่ก็ยังไม่สำเร็จจึงเอาปลายเส้นด้ายมาอมพอชุ่มน้ำลายแล้วสอดเข้าไปใหม่
     เส้นด้ายที่สอดผ่านรูเข็มถูกลากดึงผ่านริมฝีปากย่นของเขา บรรจงเจาะทะลุริมฝีปากล่างสู่ริมฝีปากบน บนสู่ล่างชิด ๆ กัน เลือดซึงออกมาตามรูที่เจาะเล็กน้อย มือเขาสั่นริก แต่ตายังจ่องเข้าไปในกระจกกลมในห้องน้ำ บรรจงเย็บปากของตัวเองต่อไป
     เสีงหยดน้ำจากก็อกจ๋อม ๆ ปนกับเสียงลมหายใจฟืดฟาด ๆ ผสานกันเป็นเพลงสวดแด่ทางออกที่กำลังจะเบิกกว้าง ทางออกที่ปิดแล้วมันจะเปิด ที่เดินลงแล้วไปโผล่ที่ยอด ที่ไกลแต่ใกล้แค่ที่นี่ เดี๋ยวนี้
     เขาดึงด้ายให้รัดรึงเนื้อปากเขาให้ปิดสนิทผูกมัดปมตามแบบของคนที่ตัดเย็บอะไรไม่เป็น เพียงแค่ให้มันยังยึดติดเป็นพอแล้ว ริมฝีปากสนิทแนบกัน พร้อมมีรอยเส้นด้ายขีด ๆ ขวางรอยช้ำเลือด เขาไม่ได้อยากจะไม่พูด เขาแค่ปิดประตูเท่านั้นเองแม้มันจะไม่สนิทเสียทีเดียว
     เขาเดินออกจากห้องน้ำร่างกายเปล่าเปลือย นั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะ หยิบเทปกาวอย่างติดสันรายงานสีชมพูม้วนใหญ่ขึ้นมาพันรอบศีรษะ แนบใบหูปิดมาด้านหน้าพันไปเรื่อยจนหมดม้วน ดวงตาของเขาหลับอยู่ภายใต้เทปกาว แต่ยังกลอกกลิ้งไปมาได้ด้วยความวังเวง
     ตอนนี้เขาได้ยินเพียงเสียงหายใจกับเสียงชีพจรในความมืด
     นกตัวเล็ก ๆ บินมาเกาะหน้าต่างโก่งคอร้อง พลิกหัวไปมาคล้ายกับว่าฉงนใจ
     เขานั่งอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้เวลาผ่านไป

     โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้นพร้องกระพริบแสงไฟ ข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอคือ "ว่าง"
     เขารับสาย
     และแล้วเวลาก็หยุดนิ่ง
     ประตูทางออกก็เปิดขึ้น