ฉันชอบสีเขียวเป็นที่สุด

ลมเย็น ๆ พัดมาโปรดฉัน
ในฤดูร้อนที่ทรมาน
ในกระท่อมเล็ก ๆ กลางเมือง
ท่ามกลางความสับสนของฉันเอง
ท่ามกลางแสงดารายามราตรี
วัวเล็มฟางในรางไม้
ฉันเล็มสุราในกระท่อม
กลางเมืองบ้านไผ่อันแสนสงบ
เมืองที่เต็มไปด้วยมนต์

ลมยังพัดเอาละอองอดีต
พาให้ฉันหวนกลับคิดถึง
รางรถไฟที่พาดผ่าน
ดอนหญ้าเกรียน ต้นมะขามเทศเอียง
ดินทรายละเอียด วัวแม่ลูกอ่อน

ฉันไม่เคยต้องทนทุกข์ที่นี่
เพราะเมื่อฉันจากไป
ฉันได้แต่คิดถึง

เสียงหัวเราะพี่ ๆ ฉัน
ดังมาจากกระท่อม

ถัดออกมาไม่ไกลคืออพาร์ทเม้นท์ของคนไกลบ้าน
ยืนชมแสงดาวดวงเดียวกันที่ระเบียง
ดางดวงเดิม

และยังสวยงามแปลกไปกว่าที่ไหน ๆ
กลิ่นอายของบ้านไผ่
ฉันยังสัมผัสมันได้

...แม้หลับตา

16/3/51
อ.บ้านไผ่  จ.ขอนแก่น

...