ฉันชอบสีเขียวเป็นที่สุด

ฉัน:ปวดตาโคตรรรเลยละ
ฉัน:มันพาลไปปวดหัวด้วย
ฉัน:เลยต้องกินเหมือนในรูป เห็นรูปมะ อร่อยป่ะ
ฉัน:555
ผม:คุณยายชะเอมแอ๊บเบ๊ว
ฉัน:ขอบใจ ถึก
ผม:555+
ผม:เหมือน ๆ นะผมว่า
ผม:ผิดกันที่ริ้วรอย
ฉัน:แก่
ฉัน:ถามไรหน่อยดิ
ผม:ครับ
ผม:ผมรออยู่
ฉัน:สมมุตแกได้คุยกะคนที่แกเคยชอบอะ แกเคยคิดไหม๊ ว่าทำไมเราไม่คุยกันให้มากกว่านี้ อาจจะได้เรียนรู้กันมากกว่านี้ (อันนี้ไม่ได้หมายถึงฉันนะ) แบบคิดว่า ทำไมตอนนั้นเราไม่มีโอกาสไม่รู้จักกัน แต่ไม่ได้เสียใจนะที่ปล่อยมัน เหมือนคนเรามันมีโอกาสแต่ไม่รับไว้
ฉัน:แกคงงง
ผม:ก็ทำไมไม่คุยละครับ
ผม:โอกาสมันผ่านไปแล้วหนิครับ
ผม:ก็รอ
ฉัน:อ้าถูก
ฉัน:ทำไมละ
ผม:เผื่อโอกาสมาอีกครั้ง
ฉัน:โอกาสอาจจะไม่มีก็ได้
ฉัน:คนเราเนอะ ตอนมีโอกาสก็ไม่รับไว้
ฉัน:ตอนนี้เพื่อนพี่อะ เค้ากำลังเป็นแบบนี้
ผม:ก็แค่เสียดายหละครับ
ฉัน:ไม่รุจะพูดไง ตอนมีโอกาส มีคนเข้ามา ก็ดันที่จะลังเล ไม่มั่นใจ
ฉัน:พอเค้าไป เสียใจร้องไห้อยากตาย
ผม:ผมว่าโอกาสที่จะคุยกันมันสร้างได้ง่ายจะตายไป
ฉัน:พูดไปว่า มีโอกาสทำไมไม่รีบจับ ก็หาว่าซ้ำเติม
ฉัน:เฮอะ ๆ
ผม:หรือว่ามันสายไป
ผม:คน ๆ นั้นเขาไปไหนแล้วหรอครับ
ฉัน:มีคนใหม่คะ
ฉัน:คนนั้นเค้าบอกเพื่อนพี่ว่า เธอทำแบบนี้เองนะ
ฉัน:คือไม่ยอมเลือกซักที
ฉัน:งึมๆ
ฉัน:พูดไปเพื่อนพี่ฏ็ผิด
ฉัน:แต่พี่มานึกถึงว่า โอกาส ทำไมปล่อยให้มันลอยอยู่นานนาน
ผม:น่าจะพูดกับเพื่อนชะเอมว่า
ผม:"สม"
ผม:พูดเล่นนะครับ
ฉัน:555
ฉัน:ทุกคนก็คิดแบบนี้ละ
ฉัน:แต่ทำไงได้เพื่อนเราหนิ
ฉัน:555
ผม:ช่างมันเถอะครับ ผู้ชายไม่ไร้เท่าใบมะขาม
ฉัน:คุยในนี้ก็ใช่ว่าจะรู้จักดีเนอะ
ฉัน:โทรศพท์ก็ใช่ว่าจะรู้จักดี
ฉัน:มันต้องคุยต่อหน้าอะ การที่จะทำความรู้จักกันจริงๆ
ฉัน:คนเรานิสัย ความคิด มันหลอกกันได้ทางสื่อ
ฉัน:อิอิ
ผม:ผมก็ว่าอย่างนั้น
ผม:มันต้องอยู่ต่อหน้า มันถึงจะยื่นมือมาตบกันได้สะดวก
ฉัน:บางคนที่พี่คุยมา 3 ปี จิงๆ อาจจะไม่ใช่คนแบบนี้ก็ได้
ฉัน:แต่พูดตรงๆเลยนะ ฉันรู้จักแกมานาน แต่ยังไม่รู้จักนิสัยโดยรวมเลย
ฉัน:555
ผม:555+
ผม:ผมถือว่าเป็นคำชม
ฉัน:แกอาจจะไม่รู้จักเค้าจิงๆก็ได้นะ เพราะพี่อาจจะปิดโอกาสไว้ก็ได้
ฉัน:ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
ฉัน:ไม่เปิดให้เธอเข้ามาอ่าน
ฉัน:ก็เหมือนหนังสือนะแหละ
ผม:จะปิดไว้ทำไมละครับ
ผม:ผมไม่สมควรได้อ่านมันหรือ
ฉัน:แต่คนเรา พอเราเอามาอ่าน แต่ละหน้าก็ดี แต่ละหน้าก็อ่านไม่รู้เรื่อง
ฉัน:แล้ว ราก็คิดอีกว่าจะซื้อมันดีไหม๊
ฉัน:(ปิดเพราะหนังสือเล่มนี้มันเหนียว มันเปียกน้ำ เปิดยาก)
ผม:ผมจะรอให้แห้งก็แล้วกัน
ผม:หรือว่ามันตกน้ำไปแล้ว
ผม:555+
ฉัน:อิอิ
ฉัน:ยังจะรออีกเหรอ แล้วจากคำบอกเล่าของคนที่อ่าน มันเป็นไงบ้าง
ฉัน:แต่หนังสือเล่มนี้มีบททดสอบนะเว้ย แบบทดสอบก่อนเรียนและหลังเรียน
ฉัน:แค่แกเจอหน้าปกก็หนาวแล้ว
ผม:ไม่หนาวนะ
ผม:ผมว่าปกสวยดี
ฉัน:ดูแต่ปก
ฉัน:ถามหน่อยถ้าปกไม่สวยแล้วมีข้อความเชิญชวน
ฉัน:จะอ่านมะ
ผม:อาจจะอ่าน
ฉัน:อาจจะ?
ผม:เพราะเนื้อหามันน่าอ่าน
ผม:ใช่ อาจจะ
ฉัน:>_<
ฉัน:สมมุตว่ามันมีห่อด้วยละ
ฉัน:ต้องแกะก่อนจะใช้มือแกะหรืออุปกรณ์ไฮเทค
ผม:แกะหรอ
ผม:ผมก็จำเป็นต้องแกะหละ
ผม:แต่ก่อนจะแกะก็ต้องจ่ายตังก่อน
ผม:ไม่งั้นเจ้าของร้านแจ้งตำรวจจับเอา
ฉัน:อันนี้พูดถึงหนังสือที่มันวางอยู่ยังไม่มีเจ้าของสิ
ผม:เอ้าหรอ
ฉัน:ถ้ามีเจ้าของร้านแสดงว่าเค้าเป็นเจ้าของแล้ว
ผม:ไม่มีเจ้าของก็ไม่รีรอหละ
ผม:แกะทันที
ผม:เจ้าของร้านเค้าขายนะ
ผม:แต่ถ้าหนังสือของผม ผมไม่ขาย
ฉัน:ถ้าแกะแล้วแกจะเก็บใส่ซองเดิมหรือซื้อปกใส่ใหม่ หรือวางทิ้งไว้
ผม:ผมจะนั่งอ่านอยู่อย่างนั้นหละ
ฉัน:ไม่ทำไรกันพอดี
ฉัน:มีหนังสือกี่เล่มแล้ว หนังสือโปรดอะ
ผม:เล่มเดียว
ฉัน:งั้นเค้าขอให้ หนังสือเล่มโบราณนี้ รักษามันด้วยนะ โกดก็อย่าฉีก หัวเราะก็อย่าโยน ร้องไห้ก็อย่าเผา
ฉัน:ปล่อยมันไว้ตรงนั้นแหละ มันเป็นสมบัติท่านปู่เชียวน้า
ผม:เก่าจริง ๆ เชียว
ผม:ผมอ่านประจำหละ
ผม:เวลาเหงา
ฉัน:แต่บุ๊คไม่เหงาหรอก
ฉัน:ชีวิตบุ๊คไม่เคยเหงาหรอก
ฉัน:แต่คิดไปคิดมันมันมีค่าแค่ตอนเหงา
ฉัน:อิอิ
ผม:ผมเหงาบ่อยจะตายไป
ฉัน:มีไรทำอีกเยอะแยะ
ฉัน:หนังสือกองรอบๆมีให้อ่านอยู่ประจำ
ผม:มันมีแต่หนังสือโป้หนะครับ รอบ ๆ ผมตอนนี้
ฉัน:หนังสือพิมไง มีอัพเดตทุกวัน ห่วงใยคนอ่านด้วยนะ
ฉัน:วางรออยู่หน้าบ้านประจำ
ฉัน:พี่มีหนังสือพิมเยอะเลยที่ต้องเอามาอ่านแล้วตัดมาเก็บไว้
ฉัน:กะว่าจะเอามันไปส่งชิงโชคด้วยนะ หวังบอลโลก
ฉัน:(ไปไกลแล้วเรา)
ฉัน:555
ผม:555+
ผม:ผมขออะไรอย่างนึงนะ
ฉัน:ผู้ใช้ขอหนังสือได้ด้วย(ออกความคิดเห็น)
ผม:ผมก็หนังสือเหมือนกัน
ฉัน:หนังสือเล่มหนาไหม๊
ฉัน:มีภาพประกอบป่าว
ผม:หนาโคตร
ผม:ไม่มีภาพครับ
ฉัน:พี่คงต้องใส่แว่นตาด้วยนะ แต่ตอนนี้แว่นพัง หนังสือต้องมีเลนส์ใหญ่ๆแถมในเล่มด้วยแล้วละ
ผม:เป็นหนังสือที่พิมพ์ตัวใหญ่หน่อยก็คงจะดีเนาะ
ฉัน:แต่หนังสือของบุ๊คมันเอียงนะ เพราะชอบมีแอลกอฮอลหกใส่
ฉัน:พี่เปิดไป มีควันออกมาด้วย แสบจมูก
ผม:เฮอะ ๆ สงสัยไฟไหม้ครับ
ผม:เอาน้ำมาสาดควันก็จะหายไป
ฉัน:น้ำไรดีอะ น้ำมันก็ไหม้ไปใหญ่ ต้องใช้น้ำเขียว
ฉัน:อิอิ
ผม:หวานดีแต่เหนียวเหนอะเลย
ผม:แผล็บ ๆ (เลียกินน้ำเขียว)
ฉัน:ฟาย

 ...

ฉัน:
เรื่องไรว้า
ฉัน:
ตั้งชื่อเรื่องด้วย
ผม:
อีบุ้ก
ผม:
เข้าท่าไหม
ฉัน:
555
ฉัน:
เจ๋งนะ
ฉัน:
แกการคุยกัน มันเป็นเรื่องสั้นได้เหรอว้า
ฉัน:
ใครเค้าจะอ่าน
ฉัน:
แถวบ้านเรียกเพ้อเจ้อ
ผม:
ผมอ่านแล้วชอบ
ผม:
ผมก็อยากเก็บไว้
ผม:
เผื่อมีคนชอบอ่านแบบนี้
ผม:
ก็หาอะไรแปลก ๆ ใหม่ไปเรื่อย ๆ
ผม:
เผื่อมันโดนใจคนอ่านบางคนครับ
ฉัน:
เออ แล้วที่บอกว่า ขอไรอย่างนึง
ฉัน:
ขอไรเหรอ
ผม:
ก็เรื่องสั้นนี่หละครับ
ผม:
ขอเอาไปลงที่บล็อก
ฉัน:
แลกเปลี่ยนๆ
ฉัน:
ขอโปสการ์ดวันวาเลนไทน์ได้มะ วันวาเลนไทน์ไม่ได้ไรเลยจากใครเลย 
ผม:
เอ้า
ผม:
มันเลยมานานแล้วนะครับ
ผม:
รอวันเกิดทีเดียวเลย
ฉัน:
ลืมไปเลยเนอะ
ฉัน:
เหลือน้อยอีกแล้ว โอกาสที่มี
ผม:
โอกาสอะไรหรอครับ
ฉัน:
โอกาสที่เราจะทำหลายๆอย่างไงละ
ฉัน:
ต้องรีบทำ
ฉัน:
ห้องสมุดใหญ่เลย
ฉัน:
ต้องเข้าเล่ม ต้องจัดชั้นวาง ต้องปัดฝุ่น ต้องใส่ปก หนังสือชำรุดต้องรีบพาไปซ่อม
ฉัน:
555
ผม:
ห้องสมุดของชะเอม
ผม:
ให้ผมช่วยไหม อิอิ
ฉัน:
แกเป็นยามละกัน
ผม:
อ๋อ ได้ครับคุณบรรณารักษ์
ผม:
(วันทยาหัต)

...