กลิ่นของเวลา
posted on 16 Feb 2008 15:55 by patrweera
มันเป็นกลิ่นของเวลา
มันลอยมาในห้วงคำนึง
เมื่อลอยมาต้องจิตพลันคิดถึง
เสี้ยวหนึ่งในกลิ่นนั้น
ฉันเคยอยู่ที่ไหนสักที่
ที่กลิ่นนี้โชยกล่อมหอมกรุ่น
กลิ่นของเวลาอันแสนหอม
ฉันจำกลิ่นมันได้ถนัดทีเดียว
ได้กลิ่นนี้ในตอนที่ฉันนั่งอยูเพียงเดียวดาย
ในที่ที่ฉันไม่น่าจะมาปรากฏอยู่ได้
คำถามพรั่งพรูออกมาจากความคิด
สงสัยจะเป็นกลิ่นปลอมเสียมากกว่า
อย่างกับผงชูรสในซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนั่นหละ
กลิ่นเหมือน
แต่รูปมันผิดกัน
รูปมันช่างแปลกตา
ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เผื่อจะทำให้กลิ่นนี้มันเบาบางลงได้
แต่ผิดถนัด
น้ำตาฉันรินไหลออกมาทันที
ตามมาด้วยการสะอึกสะอื้น
โหยหาอาลัยอาวร
ฉันจึงยอมรับแต่โดยดี ว่าฉันหลงรักกลิ่นของเวลาอย่างถอนไม่ขึ้น
กลิ่นเริ่มจางเบาบางลง
จนหายไปในที่สุด
ขอแค่เพียงกลิ่นจรุงใจไปได้ชั่วคราหนึ่ง
จนกว่ากลิ่นนั้นจะจางหายไป
ให้โหยหาว่าวันใด
กลิ่นของเวลาจะลอยมาจากสายธารแห่งมัน
...
edit @ 16 Feb 2008 16:14:54 by ภัทร วีระ
เคยเข้ามาเยี่ยมครั้งหนึ่งเมื่อนานแล้ว ไม่ทราบจำกันได้ไหมค่ะ วันนี้เป็นอะไรไปค่ะดูเหงาๆ ซึมๆ เนาะ เดี๋ยวจะลองอ่านบันทึก ปาย ย้อนหลังนะคะ เป็นอีกที่ๆอยากไปมากๆ เพื่อนๆ ไปกันมาแล้วบอกว่าสวยสงบ และอาร์ทมากๆ
รักษาสุขภาพนะค่ะ บางสิ่งอาจไม่มีค่าในสายตาคนหนึ่ง แต่กลับอีกคนหนึ่งสิ่งเดียวกันนั้นอาจทรงคุณค่ามากเกินคำบรรยายก็ได้..
#1 By พี่พลอยจ๋า on 2008-02-16 16:14