ฉันชอบสีเขียวเป็นที่สุด

 ที่ดินรกร้างที่เขาให้มา ฉันมาพักพิง
มองแล้วดูว่างเปล่าเสียจริง
พี่ฉันเริ่มถางพง เราจะสร้างบ้าน
บ้านนี้เป็นที่อยู่ของพวกเรา เหล่าสมาชิกในครอบครัว
เราตอกอุดมการณ์เป็นเสาเข็ม โครงสร้างจากรากฐาน
คือปณิธาน ที่แข็งแกร่ง
พ่อ บอกเราต้องเข้มแข็ง แม้อ่อนแรง
เราเป็นคนสร้างบ้าน ที่จะผ่านอย่างสั่วๆไม่ได้
มิเช่นนั้นวันข้างหน้า มันอาจพังทลาย
เวลานั้นมันอาจสายเกินไป
ฉันเพื่อนเริ่มก่ออิฐ กันลมพัดหนาว แม้มาทุกทิศทุกทาง
มุงหลังคากันแดดร้อนแรง  ด้วยแผ่นน้ำใจเราจึงร่มเย็น
เราลงแรงไปมากมาย แต่หาพอไม่
ฉันถามตัวเองจะสร้างทำไม เมื่อฉันจะจากไปในไม่นาน
พี่ฉันฝากถ้อยคำ
น้องเอ๋ย น้องรักเจ้าจงอย่าหยุดพักการสร้างบ้าน
แม้นเวลาเจ้ามีไม่นาน เวลาที่สร้างบ้าน
ให้ครอบครัวยังมีคนรุ่นหลังที่เราเฝ้ารอ
สืบสานต่อภารกิจของครอบครัวเราจะสร้างให้เขาต่อเติมตั้งตัว
ไม่ต้องมัวมาเริ่มใหม่ ทุกสมัยกัน
หากเจ้าหวนหันกลับมา เห็นเป็นเพียงเพิงหมาแหงน
จะเคียดแค้น รันทดใจ ขนาดไหน... เวลาที่เจ้ามีเจ้าไม่สร้างให้ยิ่งใหญ่  
ครอบครัวคงสลาย เจ้าก็คงไม่ต่างจากคนที่ไร้กำพืด
มองไปทางไหนก็มืดมัว
มาเถิด มาช่วยกันสร้างบ้าน
เพื่อคนสมัยนั้นจะพัฒนาต่อเติม เสริมความหมาย 
ครอบครัวรุ่นหลังมั่นคงต่อไป
ให้น้องนุ่งลูกหลานได้พึงจดจำว่าเรานี้หละ

คือ “คนสร้างบ้าน”