อากาศหนาวเย็นมีลมพัดทำให้ความทรงจำเก่าๆถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง ผมนึกถึงตัวเองในเวลาที่ผ่านมา เหมือนฝัน มันไม่น่าเกิดขึ้นได้ ตอนนี้ผมอยู่ที่นี่ พิมพ์ข้อความเหล่านี้ อย่างไม่มีเหตุผลหรือความจำเป็น
     ลมหนาวทำให้ผมย้อนกลับไปมองอดีตของตัวเอง พร้อมสำรวจกำพืด (ผมอาจใช้คำไม่ตรงความหมาย เพราะความคะนองในสำนวน กรุณาเปิดพจนานุกรมตรวจสอบดู) คิดแล้วหน้าขบขันปนสมเพช เหมือนที่ผมจ้องแต่จะสมเพชคนอื่น แท้จริงแล้วผมเองน่าสมเพชกว่าใคร คนที่ลืมตัวเหมือนวัวลืมตีน
     คงเป็นเพราะกราฟชีวิตมันออกจะชันเกินไปทำให้ปรับตัวไม่ค่อยทัน การปรับตัวสู่สภาวะปกติ คือ มองเห็นอะไรตามจริง(อย่างน้อยที่สุดก็บิดเบือนน้อยที่สุด) ทำได้ยากมาก จึงเกิดความคิดแบบสุดขั้ว ผมดึงตัวตนของผมขึ้นไปบนยอดกราฟ
     ลมหนาวพัดมาเตือนผมว่าความคิดแบบนี้มันสุ่มเสี่ยงต่อความผิดหวังถึงขั้นอาจเกิดการล่มสลายของจริต หากผมพลาดตกลงมาจากยอดกราฟ แม้ตอนนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะรักษาให้คงอยู่ได้อีกนานเท่าใด หากวันใดวันหนึ่งต่อมจริยธรรมแตก ผมก็ต้องกลายเป็นโรคทางประสาทแบบคุ้มดีคุ้มร้าย อธิบายตามทฤษฎีจิตวิเคราะห์ของฟรอยด์ ก็คือ Ego แตก ส่วนที่มาควบคุม ถ้าไม่สันดานดิบ(Id) ก็จะเป็น สำนึกจริยธรรมเกินเหตุ (SuperEgo) 
     ความคิดที่ลอบทำร้ายผมอยู่เนืองๆคือ "ความปล่อยวางปลอม"  มาจากความคิดที่ว่าผมไม่สนใจอะไร ผมเป็นคนปล่อยวาง เช่น ผมไม่สนใจนะว่าเงินจะมีไม่มีผมปล่อยวาง ผมไม่สนใจว่าใครจะแคร์ผมหรือไม่ ผมปล่อยวาง ผู้คนคาดหวังต่อผมอย่างไรหรือไม่ ผมปล่อยวาง มีใครสนใจสิ่งที่ผมพยายามทำหรือไม่ ผมปล่อยวาง
    แต่เนื่องจากมันเป็นปล่อยวางปลอม มันจึงสร้างการยืดมั่นถือมั่นคขึ้นมาอีกชั้นหนึ่งที่เหนียวแน่นกว่าเดิมคือ ถือมั่นอย่างแน่นว่า ผมเป็นคนปล่อยวาง หรือ ผมยึดมั่นถือมั่นว่าผมไม่ยึดมั่นถือมั่น ซึ่งนำความอ้างว้างเจ็บปวดมาสู่ผม แบบที่หาสาเหตุไม่ได้ หนักกว่าการยึดมั่นสามัญทั่วไป
     การซ้อนทับของความคิดอย่างนี้ทำให้ผมสับสนบ่อยครั้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ พฤติกรรมที่แสดงออกกับจิตใต้สำนึกจึงตรงกันข้ามเพราะมีตัวแปรที่มาเปลี่ยนคือ ความคิดปล่อยวางปลอม จนนำมาซึ่งความหลงไหลในความไร้เหตุผล ซับซ้อน ยุ่งยาก และความไม่เกี่ยวข้องกัน
     อย่างเช่น " มึงจะไปไหนวันนี้"
     ตอบ " อร่อยดี" เป็นต้น
     เป็นภัยและอันตรายอย่างยิ่งสำหรับจิต ผมคงต้องหาเวลาให้ตัวเองมาขึ้น อยู่นิ่งๆสักพัก ก่อนที่จะสูญเสียทักษะการสื่อสารกับคนรอบข้างไปเสียก่อน
     ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะครับ รักษาสุขภาพให้ดีในฤดูที่อากาศหนาวเย็น แล้วพบกันใหม่ครับ

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

sad smileเอ่อ...ตอบแบบนั้นภัยมาแน่อ่ะคะ

#1 By so ทรุด so เซ on 2007-11-26 14:42

ที่คิดซับซ้อนก็เลยทำให้การปล่อยวางไม่ใช่การปล่อยว่างแต่เป็นการอยู่สูงในอีกมุมของเส้นกราฟแทนหรือเปล่า

วันนี้มาแบบปลงๆ คนอ่านเลยงงๆ แต่ก็ตรงๆ เป็นความจริงที่ทุกคนหลงๆ

ไปดีกว่าก่อนจะก๊งๆ มากไปกว่านี้

#2 By knights of gemini on 2007-11-26 15:55

ลมโบกพัดกิ่งไผ่ใบไม้ไหว
ล่องละลิ่วปลิวไปน่าใจหาย
รอยยิ้มเจ้างามงอนดูพริ้มพราย
เหตุไฉนวันนี้เศร้าเฝ้าตรอมตรม

เจ้าจะรอใครกลับมาเมื่อหน้าหนาว
ใยหมองเศร้ามิมองดูความเหมาะสม
ปล่อยใจพริ้วปลิวไปกับสายลม
ความขื่นขมละทิ้งไปสุดปลายฟ้

เมื่อวันพรุ่งรุ่งสางเจ้ายังอยู่
ถึงไร้คู่(กู)จะตายก็หาไม่
แม้ไร้เงาอ้อมกอดคนเคียงกาย
กอดตัวเองสุขใจ..สบายดี

จะด้วยเหตุของชะตาฟ้าลิขิต
ช่วงชีวิตกำหนดให้เป็นเยี่ยงนี้
ให้เจ้าเฝ้า เจ้าคอย นานนับปี
คนที่มีกลับไม่ใช่ดั่งใจปอง


ไม่มีอะไรมากมาย...แค่แวะเวียนมาทักทาย
ก่อนที่พรุ่งนี้ฉันจะไม่ได้เจอกับเธอ

"บางทีสิ่งที่เราต้องการจะบอก กลับพูดไม่ออกเนอะ"

ปล.ฤดูกาลผ่านพ้น อากาศหนาวเย็น เป็นห่วง
เห็นไม่สบาย ดูแลสุขด้วยนะ

#3 By ไอดิน (125.24.138.165) on 2007-11-28 16:08


หลงรักได้ป่าว??

#4 By ด.ญ.แป้งจี่ (64.62.138.25) on 2007-12-02 15:58