ฉันชอบสีเขียวเป็นที่สุด

 ลมหนาวพัดมาแล้ว ถึงเวลาที่ผมรอคอย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมโหยหามันขนาดนี้ วันนี้ท้องฟ้าเปิดเมฆเหลือไม่กี่ก้อนบนฟ้า ไป๊ๆ ชิ้วๆ ไอ้เมฆฝนจอมร่ำไร แกน่าจะไปตั้งแต่ต้นเดือนแล้ว มองทุ่งหญ้าหน้าหอพักเห็นดอกหญ้าบานสะพรั่งโอนเอนไปมาตามสายลม

 บรรยากาศเงียบเหงาวังเวงเหลือเกิน ผู้คนก็หายไปกว่าครึ่งหอพัก  ธรรดาของช่วงหลังสอบเสร็จ ใครๆเขาก็ต้องกลับบ้านกัน หากเงินขอผมไม่เกลี้ยงกระเป๋าไม่เหลือสักบาทและรถของผมน้ำมันไม่ตกเก บรรยากาศดีๆอย่างนี้ ผมน่าจะได้ขับมอ"ไซค์คู่ใจออกไปล้อลมหนาวรับแดดอ่อนๆตอนบ่ายแก่สักหน่อย แวะกินต้มเส้นข้างทางให้สบายใจเฉิบ

 คิดจะยืมเงินใครก็ตะขิดตะขวง เมื่อวานนี้เกือบจะได้เงินมาประทังชีพต่อแล้ว แต่ดันฟอร์มจัด เป็นไงหละสมน้ำหน้ามึง

 "ตือลือลึด ๆ ๆ " เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เฮอะๆ ใครนะที่โทรมา แต่ยังไงก็ตาม ต้องขอยืมเงินให้ได้สักร้อยละ ผมยกหูขึ้น
 "สวัสดีครับ"
 "สวัสดีค่ะ คือ อืม... ขอผ่านห้องหน่อยนะคะ ได้ไหมคะ อีกสักครู่ คุณคงไม่ออกไปไหนใช่ไหมคะ"
 "ครับ ๆ เชิญครับ"

 .....

 "ก็อก ๆ ๆ ๆ  "
  "รบกวนด้วยนะครับ ขอพี่สาวผมผ่านทางด้วย"
 "ครับ ๆ" แหม พี่สาวจริงๆหรอ น่ารักดีนะขอหอมสักทีเป็นค่าผ่านทางได้ไหมนี่
 "เออ เดี๋ยวครับ มีบุหรี่สักตัวไหมครับ"
 "อ๋อนี่ครับ"
 
 กรองทิพย์ตัวเดียว กับค่าผ่านทาง ก็ยังดีกว่าที่ผมไม่มีบุหรี่สูบตอนเข้าห้องน้ำ ผมติดเป็นนิสัยแล้วที่ต้องสูบบุหรี่ตอนนั่งโถ อยากจะเอามาสูบก็กลัวตัวเองจะถ่ายไม่ออก ว่าแล้วก็ปวดท้องพอดี บุหรี่กรองทิพย์หมดไปผมได้ถ่ายเทออกแต่ยังไม่รับสิ่งใดเข้า

 "ตือลือลึด ๆ ๆ " โทรศัพท์มาอีกแล้ว ใครกันหนอ คนผ่านทางหรือคนให้ยืมเงิน ผมอยากให้เป็นอย่างหลังมากกว่า

 "สวัสดีครับ"
 "สวัสดีค่ะ อืม... ขอผ่านห้องออกไปหน่อยนะคะ"
 "อ่อ ครับ ๆ ได้ครับ "
 "อืม... อย่าล็อคประตูนะคะเดี๋ยวอากู๋จะเห็น"
 "ครับ อืม ว่าแต่มีบุหรี่สักตัวไหมครับ"
 "อ๋อ มีค่ะๆ "

 แอลเอ็มเขียวคันคอแต่ก็พอแก้ขัด ผมทิ้งก้นลงในแบนรีเจนซี่ เวลาล่วงเลยมาจนบ่ายสี่โมง ผมยังไม่ได้กินอะไร ยังไม่ได้ออกไปไหน โทรศัพท์ของผมดันลืมทิ้งไว้หอเพื่อนเมื่อคืน ชุดอินเตอร์เน็ตก็หมดเวลา โทรศัพท์ก็โทรได้แต่ภายในหอ ความหว้าวุ่นในสมองเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

 ผมเดินออกไปมองท้องฟ้า แปลกใจที่ได้พบเมฆสีเทาก้อนใหญ่มากมายเต็มฟ้า มันมาจากไหนกันอีก กำลังรวมเป็นกลุ่มเมฆฝน ผมนึกเคียดแค้นธรรมชาติฟ้าดิน มันจะอะไรกันนักกันหนา นี่มันฤดูหนาวไม่ใช่หรอท่านเทวดา

 แดดตอนบ่ายแก่สายตรงเขามาลูบไล้ผิวตัวผมอย่างถือวิสาสะ ผมยังไม่ได้อนุญาติให้เข้ามาเลย อากาศเริ่มร้อนขึ้น ๆ ผมตักน้ำในกระติกขึ้นมาดื่ม เป็นสิ่งเดียวที่ผมมีตอนนี้ ช่วยลูบท้องทั้งในยามหิวและคอแห้งทั้งเปรี้ยวปากอยากดูดบุหรี่ ผมรีบกดปุ่มปิดทีวีเมื่อเหลือบไปเห็นภาพอาหารนับสิบจานในรายการท่องเที่ยวชิมไปชมไป

 "ตือลือลึด ๆ ๆ "  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกแล้ว ความหวังริบหรี่เริ่มส่องแสงอีกครั้ง อย่าน้อยถ้าจะขอผ่านทางอีกก็คงได้บุหรี่มาสูบแก้เซ็งสักตัวสองตัว แต่ถ้าโชคเข้าข้างก็คงจะได้เจอเพื่อนที่จะยกให้เป็นเทวดาในอีกอึดใจ ผมยกหูโทรศัพท์ด้วยใจระทึก

 "สวัสดีครับ"
 "สวัสดีค่ะ ห้อง116 ใช่ไหมคะ"
 "ครับ มีอะไรหรอครับ"
 "วันนี้วันที่สิบสี่แล้วนะคะ กรุณาชำระค่าไฟที่ค้างอยู่ด้วย รวมค่าปรับแล้วเป็นเงินหนึ่งพันห้าร้อยสามสิบสองบาทค่ะ ภายในวันนี้นะคะมิฉะนั้นทางหอขออนุญาตงดการจ่ายไฟ"

 ...
 ...
 ผมเดินไปหยิบรองเท้าสีแดงโยนมันออกไปนอกระเบียงแล้วกระโดดตามรองเท้าออกไป เมฆฝนสลายตัวเป็นแผ่นบางๆ แดดสีทองสาดส่อง