ฉันชอบสีเขียวเป็นที่สุด

รถป้าอู่จอดเลยบ้านลุงเนยมานิดๆจนถึงแถวป่ามะพร้าว กว่าอ๊อดจะเบียดตัวออกมาจากสองแถวป้าอู่ได้ก็ทุกลักทุแลพอสมควร รถป้าออกแล่นส่งเด็กๆคนอื่นต่อไป อ๊อดล้วงกระเป๋าหาเงินที่เหลือ พบเหรียญห้าบาทหนึ่งเหรียญ อ๊อดจึงเดินหน้าต่อทิ้งบ้านลุงเนยไว้ข้างหลัง ไปสู่ร้านยายพอง ...

ใกล้ๆกันกับป่าข้างบ้านลุงเนยนั้นมีร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆที่ต่อเพิงออกมาด้านหน้าและด้านข้าง มีร่มตะขบปกคลุมให้ร่มเงาที่หน้าทางเข้าทางขวาโต๊ะไม้ตั้งตู้กระจกเก่าๆ ภายในมีเส้นเล็กเส้นใหญ่ ม้วนไปมาไม่เป็นระเบียบ มองไปอีกด้าน ห่อพลาสติกใส ขนมมาวิน (เวเฟอร์แผ่นแบนๆคล้ายกระดูกสุนัขเคลือบช็อกโกแลต) โอเด้งคำคำ เซียงไฮ้ ปักกิ่ง ยำยำช้างน้อย ไวไวรสต้นตำหรับ สารพัดขนมในยุดนั้น แขวนอยู่กับตะปู ข้างฝาบ้านที่เป็นแผ่นไม้ ตัวบ้านยกสูงจากพื้นประมาณเอว ข้างบ้าน โต๊ะไม้ตัวยาวถูกต่อขึ้นง่ายๆ ม้านั่งที่มีขาฝังอยู่กับพื้นขนาบทั้งสองข้าง เครื่องปรุงถูกจัดวางไว้บนโต๊ะ ขวดน้ำปลาตราสับปะรดฉลากเก่าๆสีซีดจาง หญิงชราสีผมดอกอ้อที่ก้มๆเงิยๆ ลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวอยู่นั้นก็ไม่ใช่ใคร "ยายพอง" ของเด็กๆนั้นเอง

เด็กๆ ติดก๋วยเตี๋ยวยายพองอย่างเหนียวแน่น แม้จะเป็นร้านเล็กๆ ในถนนสายเล็กๆ ที่ผ่านละแวกบ้านของพวกเด็กๆ เดินมาจากบ้านลุงเนยก็ไม่พอที่จะเหนื่อยก็ถึง ในตอนเย็นที่เอ้ อินและอ๊อด กลับมาจากโรงเรียน รถสองแถวป้าอู่ก็จะมาส่งไว้ที่บ้านลุงเนย ก็จะพากันเดินมากินก๋วยเตี๋ยวยายพองเป็นประจำ ราคาชามละห้าบาท เส้นพูนถ้วย มีทั้งลูกชิ้นและข้อไก่ เด็กน้อยๆจริงๆก็สั่งถ้วยละสามบาทมากินได้ และมักจะไม่กินผักกันสักคน ชามก๋วยเตี๋ยวของเด็กน้อยบ้านโสกจึงมีเส้น ลูกชิ้น และข้อไก่ ในน้ำซุบ

ข้อไก่ที่ต้มจนเปื่อย เนื้อนุ่มแทะมันแทะสนุก เป็นเสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของก๋วยเตี๋ยวยายพอง วันไหนใครมีเงินติดมามากก็ต้องสั่งพิเศษข้อไก่ทุกครั้งไปบางคนคลั่งไคล้ข้อไก่จนสั่งพิเศษข้อไก่ถึงห้าบาท พูนถ้วยจนเหมือนมีแต่ข้อไก่ นั่งแทะอย่าสาสมใจ ยายพองก็สนองตัณหาเด็กๆอย่างไม่ตระหนี่ ความสุขของแกก็อยู่ที่เด็กๆลูกหลานไทบ้านได้กินอิ่มกินอร่อย เจริญอาหาร กำไรนั้นเอาไว้ที่หลังเถิด

คราบมัน เศษหนังไก่เปรอะเลอะแก้ม ความอุ่นของน้ำซุบละลายขี้มูกในจมูกไหลย้อยลงใส่ชาม กินไปสูดน้ำมูกไป ยกแขนเสื้อขึ้นปาดจมูกเลอะเทอะ ข้อไก่ชิ้นแล้วชิ้นเล่าที่เด็กๆแทะกิน ไม่เคยเหลือซาก พอเด็กโยนลงพื้นเท่านั้น เจ้าด่าง เจ้าของพื้นที่ก็มารับเศษไป หมาตัวไหนมาใกล้เขตรัศมีร้านยายพอง เจ้าด่างไล่ตะเพริดไปด้วยความเก๋า แล้วกลับมานอนใต้ม้านั่งรอแทะกระดูกอย่างสบายใจ

วันเสาร์ อาทิตย์ มื้อเที่ยงของเด็กน้อยบ้านโสกก็มักจะมาฝากท้องกับยายพองเป็นประจำรวมตัวกันพร้อมหน้าที่ร้านยายพองแล้วตอนบ่ายจะไปเล่นอะไรที่ไหนก็ว่ากัน บางครั้งก็ต่างคนต่างแวะมาหากมีตังติดกระเป๋า แม้ท้องจะไม่ได้ร้องบอก แต่คิดถึงข้อไก่ เส้นมาม่า ขึ้นมา ก็อดไม่ได้เช่นกัน

เจ้าด่างรอเด็กๆอยู่ที่ร้านยายพอง เด็กๆรอข้อไก่ ยายพองรอเด็กๆ

อ๊อดทิ้งข้อไก่สุดท้ายให้เจ้าด่าง เดินไปจ่ายเงินแล้วเหลียวไปมองถุงขนมที่แขวนอยู่พลางคลำกระเป๋า มั่นใจดีแล้วว่าเงินหมดจริงๆจึงเดินออกมาจากร้านยายพองมุ่งกลับบ้านลุงเนย เห็นรถของแม่เลี้ยวเข้าบ้านลุงเนยแต่ไกล

...

อ๊อดจึงเริ่มวิ่ง

...