ตั้งแต่วันนั้น
posted on 26 Aug 2007 01:13 by patrweera in sheตั้งแต่วันนั้น
มันจำไม่ได้แล้วจริงๆว่านานเท่าไร (คุ้นๆไหมครับเหมือนเนื้อเพลงอะไรสักอย่าง)
เธอนั่งอยู่กลางหอประชุม นักเรียนมากมายเต็มหอประชุม นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นปูนขัด มันงานอะไรผมก็จำไม่ได้ซะแล้ว ผมไม่ได้อยู่ในหอประชุม ผมนั่งกับเพื่อนๆอยู่ข้างๆหอประชุมที่โต๊ะม้านั่งยาวที่เอาไว้นั่งกินข้าวกันประจำ ผมคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน พลางสอดส่ายสายตามองสาวที่เดินผ่านไปผ่านมา
แล้วสายตาผมก็หยุดที่ "เธอ"
...
เหมือนเสียงทุกเสียงรอบข้างเงียบลง
ผมนิ่งอยู่อย่างนั้นนาน.........................นาน
แววตาอ่อนโยนของเธอ รอยยิ้มของเธอ เหมือนกับเครื่องวัดความดันที่เอาไว้รัดแขน แต่ตอนนี้มันกลับมารัดหัวใจของผมเข้าให้แล้ว ใจผมเต้นแรงอย่างหนักหน่วงแต่ระส่ำไม่เป็นจังหวะคงที่ เธอยังหยอกล้อกับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน ไม่ทันรู้ตัวว่าผมแทรกสายตาผ่านผู้คนเป็นร้อยๆจ้องมองอย่างจดจ่อไม่วางสายตาไปที่เธอ
นาทีแล้วนาทีเล่า ผมยังจ้องอยู่อย่างนั้น
เหมือนเธอจะรู้ตัว ทุกครั้งที่เธอหันมามองเพื่อน สายตาเธอแวะมาที่ผมเพียงชั่วเสี้ยววินาทีแต่ผมก็รู้สึกมันได้
เหมือนพยาบาลเริ่มบีบกำที่เครื่องวัดความดันที่รัดกุมหัวใจผมอยู่ตอนนี้ ค่อยๆบีบทีละน้อย หัวใจผมเต้นแรงขึ้น ฝืนแรงดันที่บีบรัดเข้ามา
รอยยิ้มของเธอเริ่มจางเจื่อนลง เธอคงรู้แล้วว่ามีสายตาของผมจ้องมองไม่ละวาง คงเป็นเพราะความสงสัยทำให้
...
สายตาของเราพบกัน
...
...
...
น่าแปลก ผมอยู่ที่โรงเรียนี้สองสามปีแล้ว แต่ไม่เคยพบเธอมาก่อน เหมือนเธอไม่เคยมีตัวตนก่อนหน้านี้ แม้แต่สักครั้งถ้าผมได้พบเธอ วันนั้น มันก็คือวันนี้ แต่จะวันไหนก็ตาม มันเป็นวันที่สำคัญ วันที่ผมพบเธอครั้งแรกและผมไม่เคยลืม
นานแล้วจริงๆ
จนถึงวันนี้
.
คิดถึงใครอยู่รึป่าว
#1 By (61.19.65.29) on 2007-08-26 12:37